مرا ببخش برای عشق صادقانه ‌ام . . .

                 مرا ببخش برای حسّ بچه ‌گانه ‌ام . . .

                               مرا ببخش برای نگاه عاشقانه ‌ام  . . .

 آری مشکل از من بود ،

                   کودکی از من ، سادگی از من ،

                                   باشد ، همه ی تقصيرها با من . . .

  اما ...

          تو نگاهم کردی . . .

                    در اوج سکوت ، تو صدايم کردی  . . .

                                 در عمق عطش ، تو سيرابم کردی . . .

 بگو آخر که چرا ، تو رهايم کردی ؟

                        بيمارم کردی . . .  خرابم کردی . . .

 چه ابلهانه باختم  !!!

                     خودم را  . . .

                                   عشقم را . . . 

                                            و احساسم را . . .

 چه شد آن حس قشنگ ؟

                چه شد آن مِهر لطيف ؟

                           چه شد آن شرم و حيا ؟

                                       چه شد آن قول و قرار؟

 به چه حقی در من ، تو نهادی مِهرت ؟

 تو نگفتی بی تو . . .

           منِ بی دل، منِ عاشق ، منِ مست . . .

                        دل به ديدار که خوش گردانم ؟

                                    روی ز نگاه که گُل اندازم ؟

تو نگفتی بی تو . . .

           من ، آن غنچه ‌ی پژمرده ز عشق . . .

                              به اميد که پرپر بشوم ؟

من ، آن اختر تابنده ‌ی شب . . . 

                 به هوای که چشمک بزنم ؟

 تو نه گفتی و نه ماندی . . .

                       تو فقط رفتی . . .

                              بی درنگ ، بی تامل ، بی مِهر . . .

 آری تو فقط رفتی . . .

                              بی من . . . !

 باشد تو برو . . .

                     آری تو برو . . .

                                               با او  . . .

 و من اين بار نيز با يک حسّ غريب ،

 اين دعا پشت سرت می خوانم :

 ای عشق بی پايان من ، ای هستی من . . .

کاش هميشه ، همه حال ، خنده‌ات از ته دل باشد و  

                                                    گريه ‌ات از شوق . . .

 من که نابود شدم  . . .

                   تو مهمی ، تو . . .

                             تو و آن خنده ‌ی شيرين فریبايت . . .

 آری ، تو برو،

                    با او ...

                        او که ز من خنده گرفت و به لب‌های تو نشاند...

 آری  تو بخند ،

                     شده با او ، تو بخند . . .