منوي اصلي
زيباترين تصويري كه در زندگانيم ديدم
نگاه عاشقانه و معصومانه تو بود **
زيباترين سخني كه شنيدم سكوت دوست داشتني توبود
** زيباترين احساساتم گفتن دوست داشتن تو بود **
زيباترين انتظار زندگيم حسرت ديدار توبود
زيباترين لحظه زندگيم لحظه با تو بودن بود
** زيباترين هديه عمرم محبت توبود **
زيباترين تنهاييم گريه براي توبود **
زيباترين اعترافم عشق تو بود
صفحه نخست
پست الکترونيک
آرشيو وبلاگ
طراح قالب
ROUZBEH Graphic ©
Powered By : BLOGFA.COM
می خواستم
به بلندای نامت
شعری بگویم
تمام قافیه ها
حقیر شدند
واژه ای همتای نامت
رنگ حضور ندارد
به نام نامی عشق
نامیدمت
جز تو قافیه ای
برای عشق نیست
نه باران
نه پرنده
ونه...
کمی عشق با جاده ای کوتاه
به من می رسد
زندگی انقدربزرگ نیست
که من نمیرم
تا تو
عاشق بمانی
عشق با نخستین نگاه اغاز می شود. نخستین نگاه عاشق و
معشوق، خطی است که زندگی روزمره را از سر مستی بیداری
جدا می کند.
عشق ،نخستین شعله ایست که بیشه ی دل انسان را به
اتش می کشد...
زمستان بود که امدی و...
با سخاوت بهار را به تمام فصول تعمیم دادی
چند روزی با این واژه های سر به هوا دست و پنجه نرم می کنم
تا این کارت تبریک را با این جمله پایان دهم : دوستت دارم
اسمان خاطرات من و تو بکر و زلال است مثل مناجات پرستو با خدا
مثل دوستی افتابگردان ها با نگاه صبح . وقتی از خاطرات ماندنی
می گویم تا قیامت روی نوشته هایم باران مهربانی می بارد .
اسمان خاطرات بوی بهشت می دهد . و لبریز از سادگی است...
از اینکه عاشق تو هستم
حس غرور می کنم
و دست در دست ابی اسمان می نهم
و دریایی می شوم
به اسانی
و در تو
شکوفا می کنم زندگی را
حالا که
کوچه کوچه
در تو غرق می شوم
بهترین ترانه رو من از چشمای تو می سازم
تو غمار زندگیمون تو نباشی من می بازم
اگه باشی در کنارم با تو من مالک دنیام
بی خیال غربت و غم چشم به راهت رو به فردام
مثل اسمون که تنها امیدش چندتا ستاره است
دیدن برق نگاهت واسه من عمر دوباره است
هر سر انگشت تو یعنی قصه ی خوب نوازش
هر نگاه عاشق تو غزل ابی خواهش
جاده های مهربونی میگذره از تو نگاهت
روشنه شبای تارم با خیال روی ماهت
دوستت دارم ، دوستت دارم تو این دنیا تو رو دارم
تو ز دیار من امدی
سکوت جانم به هم زدی
شیشه ی غم به تلنگری زدی شکست
چو نغمه ای بیش و کم زدی
به دل ریشم تو چنگ زدی
روشنی چشمون تو به دل نشست
ای تو گل یاس و سپید من
ای طلوع خورشید من
عطر تن تو به جان من چه خوش نشست
ای تو هم گریه ی دل پذیر
ای تو صفای دل اسیر
ای تو نهایت زندگی دلم شکست
اگه نفس بود برای تو غم هوس بود برای من
اگه عزیز بود برای تو حرف و حدیث بود برای من
هوای من شد هوای تو صدای من شد صدای تو
تپیدن قلب به خاطرم کشیدن درد برای تو
نه باران
نه پرنده
ونه...
کمی عشق با جاده ای کوتاه
به من می رسد
زندگی انقدربزرگ نیست
که من نمیرم
تا تو
عاشق بمانی
عشق با نخستین نگاه اغاز می شود. نخستین نگاه عاشق و
معشوق، خطی است که زندگی روزمره را از سر مستی بیداری
جدا می کند.
عشق ،نخستین شعله ایست که بیشه ی دل انسان را به
اتش می کشد...
این آی دی منه اگر که لازم دونستی یا نخواستی تو وبلاگ نظر بدی
به اید آدرس برام پیام بفرست :
(www_asheghhayedivoone_blogfa_com )
پروانه ی نازنینم مواظب بال های قشنگت باش تا به اتش و
شعله های عشقم نسوزد . اخه تو به این پرهای زیبا برای پریدن
تو اسمون خوشبختی نیاز داری!
هنوز عاشق ترینم ای تو تنها باور من
به غیر از با تو بودن نیست هوایی بر سر من
هنوز عطر تو مونده در فضای خانه ی من
هنوزم بی قراره این دل دیوونه ی من
فراموشم نکن ، فراموشم نکن ، تویی تنها دلیل بودن من
به یاد من باش ، فراموشم نکن...
عزیزم...
بگو که گل نفرستد کسی به خانه ی من
که عطر یاد تو پر کرده اشیانه ی من
تو چلچراغ سعادت فروز بخت منی
به جای ماه تو پرتوفشان به خانه ی من
عزیزم...
به شوق روی تو من زنده ام خدا داند
برای زیستن اینک تویی بهانه ی من
عزیزم...
حس درد سبز عشقی با یه دریا پر از امید
حرمت نجابتت رو میشه تا خود خدا دید
با یه دریا پر از احساس منم اون همیشه با تو
گرمیه قلبم و دستام پیشکش تنهایی تو
میدونم که ما اسیریم تا که هم صدا نخونیم
غربت ترانه ها رو توی این قفس میدونیم
اگه تا سپیده ی صبح برسه فصل اقاقی
می تونیم با لمس این عشق بشکنیم غرور یاغی
من و تو جرئت مرگیم توی لحظه های اخر
میشه تا مرز تن عشق برسیم مثل یه مادر
من و تو فرصت پرواز همه پرنده هاییم
واسه تا ابد رهایی ما دو بال اشناییم
عشق من!
من و تو شبنم واشکیم .
خداوند در تشنگی پر مهر خود ما را می نوشد.
ای جلوه ی برق اشیان سوز تو را
وی روشنی شمع شب افروز تو را
زانروز که دیدمت ، شبی خوابم نیست
ای کاش ندیده بودم انروز تو را
ای نفس های تو عاشق ، ای تو خوب موندنی
زنده ام با نفس تو ، تو همیشه با منی
شوقی که در فراق هست در وصال نیست
چون در فراق ، شوق رسیدن به وصال...
و در وصال ترس رسیدن به فراق...
من هنوز دلنگرونم که تو از راه برسی
پرشه از هوای تو خلوت بی همنفسی
سکوت و نگاه را با هم یکی می کنیم فریادی میشود بی صدا
می شنوی فریاد بی صدا را؟ ، فریادی که با تمام سکوتش فقط
یک چیز می گوید : دوستت دارم ، دوستم داشته باش!
خنده ی ادما همیشه از دلخوشی نیست
گاهی شکستن دلی کمتر از ادم کشی نیست
گاهی دل انقدر تنگ میشه که گریه هم کم میاره
یه حرف ساده هم گاهی چقدر غم میاره
هيچ كس ويرانيم را حس نكرد
وسعت تنهائيم را حس نكرد
در ميان خنده هاي تلخ من
گريه پنهانيم را حس نكرد
در هجوم لحظه هاي بي كسي
درد بي كس ماندنم را حس نكرد
آن كه با آغاز من مانوس بود
لحظه پايانيم را حس نكرد
رسیده وقت مرگ من نیستی کنارم بی وفا
یادم میادبه عشقمون رسیدن و جدائیا
یادم میاد گفتی یه روز می خوام کنارت بمونم
گفتی می خوام باهات باشم
مهمون قلبت بمونم
حالا که وقت مرگمه جای تو اینجا خالیه
دستای گرمت عزیزم حالا تو دستای کیه
یادم میاد گفتی به من می خوای که مرهمم باشی
اما حالا دردم شدی
نمک به زخمم می پاشی
حالا که وقت مرگمه یه آرزو دارم هنوز
خدا کنه پیشم بیای بکی که مرهمی هنوز
بیا ودست من بگیر شاید که آرومم کنی
سر روی شونت بزارم اشک چشامو پاک کنی
نمونده از عمرم زیاد
دارم که مرگو می بینم
هنوز نیومدی ومن به انتظارت می شینم
صدای پایی میشنوم خدا کنه خودت باشی
عیبی نداره اگه تو نمک رو زخمم بپاشی
فقط بیا یه بار دیگه
صورت ماهت ببینم
شاید خدا راضی بشه اینجوری راحت بمیرم
ای ستـــــــاره ها که بر فراز آسمـــــان
با نگــــــاه خود اشاره گر نشسته اید
ای ستــــــاره ها که بر فراز ابـــــرها
بر جــــــهان ما نظاره گر نشسته اید
آری این منم در دل سکــــــوت شب
ای ستاره ها اگر به دل من مدد کنید
دامن ازغمش پر از ستــــــاره می کنم
ای ستــــــاره ها چه شد که در نگاه من
درگر آن نشاط و نغمه و ترانه مرد
ای ستـــــاره ها چه شد که بر لبان او
آخر آن نوای گرم عاشــــــقانه مرد
ای ســـــــتاره ها مگر شما هم آگهید
از دو رویی و جفای ساکنـــــان خاک
کاینچنین به قلب آسمــــان نهان شدید
ای ستاره ها , ستاره های خوب و پاک
من که پشت پا زدم به هرچه هست و نیست
تا که کــــــام او زعشق خود روا کنم
لعنت خدا به من اگربه جز جفـــــا
زین سپس به عاشــــــقان وفا کنم
ای ستاره ها که همچو قطره های اشک
سربه دامـــــــن سیاه شب نهاده اید
ای ستاره ها کز آن جهان جاودان
روزنی به سوی این جهان گشاده اید
رفته است و مهرش از دلم نمی رود
ای ستاره ها چه شد که او مرا نخواست؟
ای ستاره ها , ستاره ها , ستاره ها
پس دیار عاشقان جاودان کجاست؟
مرا ببخش برای عشق صادقانه ام . . .
و احساسم را . . .
منِ بی دل، منِ عاشق ، منِ مست . . .
تو نگفتی بی تو . . .
من ، آن غنچه ی پژمرده ز عشق . . .
من ، آن اختر تابنده ی شب . . .
به هوای که چشمک بزنم ؟
آری تو برو . . .
کاش هميشه ، همه حال ، خندهات از ته دل باشد و
گريه ات از شوق . . .
کردم ولی نمی دونم خوب شده یا نه اگه نظری در مورد مطالب یا قالب یا
هر چی که باشه و در جهت زیبایی وبلاگ باشه من با جون و دل ازش
استقبال میکنم
با تشکر نیما