منوي اصلي
زيباترين تصويري كه در زندگانيم ديدم
نگاه عاشقانه و معصومانه تو بود **
زيباترين سخني كه شنيدم سكوت دوست داشتني توبود
** زيباترين احساساتم گفتن دوست داشتن تو بود **
زيباترين انتظار زندگيم حسرت ديدار توبود
زيباترين لحظه زندگيم لحظه با تو بودن بود
** زيباترين هديه عمرم محبت توبود **
زيباترين تنهاييم گريه براي توبود **
زيباترين اعترافم عشق تو بود
صفحه نخست
پست الکترونيک
آرشيو وبلاگ
طراح قالب
ROUZBEH Graphic ©
Powered By : BLOGFA.COM
تو رو اندازه ی شب های مستی دوست دارم
ای شکوفه ی بهاری تو را با من پاییزی چه کار؟....
تو انگاه که شمیم عطر شکوفه های بهار نارنج و یاسهای کوچک باغچه به مشام منتظران و چشم به راهان نو رسیده رسید...متولد شدی و بر دیده ی فروردین منت گذاشتی و...........
من چه؟؟؟؟........
در میان خزان وپاییز و برگ ریزان سرو قامتان و در میان رگبارهای شبهای باران زده ی پاییز....چشم به این جهان گشودم.....
غافل از ان عاقبت شومی که پاییزبرایم رقم زده بود. من قصد نفی پاییز و باران را ندارم زیرا که پاییز فصل عشاق است و شبهای پاییزپناهگاه و معبر قدمهای خسته ی عاشق..........
پاییز حسب حال عاشق است و برگ ریزان نمادی از گذار لحظه ها و باران انیس تنهایی و خلوت او...........
اما می خواهم بگویم تو بهاری هستی و من از جنس پاییزم..........
بهار فصل امدن است و پاییز فصل رفتن......نه تضادی نیست..............
هر چه هست تفاهم است و اشتراک...........
زیرا اگر پاییز نبود بهاری معنا نمی یافت و اگر بهار نبود............
زبانم را دندان گرفتم تا از نبود بهار نگویم..زیرا اگر بهار نبود پس تو کی
می امدی و من بی تو..........
اشتباه گفتم...اگر تو نبودی منی هم نبود که بخواهد بی تو باشد.........
من وجودم عاریتی است از وجود تو..........پس..
به حق خودت که والاترینی برگرد.........
همچون بهار که روزی می رود و روزی باز می گردد..
ومن....
چشم به انتظارامدنت دوخته ام عزیز دل....
عشق یعنی دلبری دلدادگی
عشق یعنی غربت و وا ماندگی
من این حرکت رو خیلی دوست دارم چون آخره ابراز
علاقه ست
توی جاده های احساس ......... من به عشق تو رسیدم
غروب عاشقانه رنگ طلایی است
آی الهه عشق درمن طلوع کن منو تنها نذار جون من منو تنها نذار
بی تو هستم گلی بی گلبرگ
غروب زیباست اما نه غروب دوستی
اشک من زبی مهری یار رنگ شفق گرفت
ای کاش قطر های اشک بودم و از چشم تو سرازیر می شدم
و زیر پای تو جان می دادم تا بدانی که چقدر دوستت دارم دوستت دارم ...........
به هوش بودم از اول که دل به کسی نسپارم .............
شمایل تو بدیدم نه عقل ماندو نه هوشم............
گر طبیبانه بیایی بر سر بالینم...........
بدو عالم ندهم لذت بیماری.......
چشمانت دریای است و من قایقی آرام که جزر و مدش در حرکتم
نزدیکتر بیا نزدیکتر بیا تو تنها کسی هستی که اگر نزدیک بیایی سراب نخواهی بود و من میآیم تا رد پایم را بر ساحل شنی ات به یادگاری بگذارم
توای شط شیرین پر شو کت من .......
امروز با تو سخن خواهم گفت امه نوعی دیگر. زیرا امروز همه چیز نوع دیگراست حتی تو.اینگونه نگاهم نکن.راست می گویم تو نیزنوع دیگر شده ای نه چون همشیه.....
امروزحتی چشمهای زیبایت نیز نوع دیگری به من می نگرد.....پر غروراما زیبا.
چقدر در نگاهت حرف نهفته هست...مرا که می شناسی حاجتم به سخن نیست...
ازنگاه معنادارت می فهمم انچه را که در دل داری....پس اینگونه با من سخن نگو.
حتی لحن شیزین کلامت هم نیز نوع دیگریست....
کاش همان حرف زدنهای عادی مرا دوست داشتی.اما انگار نه.خوشت نیامد...
پس با خود گفتم با زبان شعر بگویم ....اما گویی فایده نداشت و ندارد...
دل تو سخت پسند است...تو بگو چگونه بگویم؟؟؟؟
می خواهی حرفهایم را برایت نقاشی کنم؟؟؟....نه...قلم که توان ترسیم ندارد...
می خواهی حرفهایم رابر روی سنگ حک کنم؟؟؟...سنگ که یارای مقاومت ندارد..
می خواهی حرفهایم را به باد بسپرم تا به دستت برسد؟؟؟....نه....اگر نا محرمی شنید چه؟؟؟.....
می خواهی حرفهایم را فریاد کنم تا گوش فلک کر شود؟؟؟.........
پس چگونه بگویم؟؟؟...به خدا دیگر طاقتم طاق گشته و توانم از دست رفته.....
دیگر نمی دانم چه بگویم جز اینکه تورا می خواهم ....
و
دوستت دارم...
